မအိမ့္ကံ(12)

မအိမ္ကံ(September) 2008

မအိမ္ကံက ဘယ္လုိမွ ေမွ်ာ္လင့္ထားသူမဟုတ္။ မအိမ္ကံမွ မဟုတ္ပါ။ လွည္းသံုးစီးစလံုးက လူေတြအားလံုး ထင္မွတ္မထားသူက ျမင္းႀကီးတစ္စီးႏွင့္ ေရးႀကီးသုတ္ျပာ လုိက္လာတာကုိ အံ့ၾသေနခဲ့ၾကသည္။ မအိမ္ကံဆုိလွ်င္ ပါးစပ္ကုိ လက္ကေလးျဖင့္ပိတ္ကာ "အုိ" လုိ႔ပင္ ေအာ္မိရသည္အထိ ထိတ္ပ်ာခဲ့ရသည္။ ေနာက္လွည္းက လူေတြကေတာ့ စစ္ပုလိပ္ေတြျပန္ေတာ့ တစ္ကုိယ္ေတာ္ ဓားျပမ်ားလား ေတြးၾကရာက လွညး္ေတြကုိ ေတာင့္ထားရင္း သတိႀကီးစြာ ထားလုိက္ၾကရသည္။ တစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ့ ေၾကာက္ၾကပံုေတာ့မေပၚ။ အံ့ၾသသြားသလား မအိမ္ကံရဲ႕။ ပုလိပ္ေတြ အကဲမလွတာနဲ႔ ျမင္းတစ္စီးငွားၿပီး အတြင္းလမ္းက ပုန္းလိုက္လာတာ။ ကူညီစရာရွိတာ ကူညီရေအာင္ပါ မအိမ္ကံက ကိုေျပသိမ္းကို ေငးၾကည့္ေနရွာသည္။ လက္တစ္ဖက္က ဖုန္ေတြေပေနသည့္ ပ၀ါစကိုခါလ်က္၊ လက္တစ္ဖက္က ျမင္းဇက္ႀကိဳးကို ပူးကိုင္ထားရင္း မအိမ္ကံတို႔ စီးလာသည့္ လွည္းေဘးမွာ ျမင္းေပၚက မဆင္းဘဲ ေျပာေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ျမင္းကမၿငိမ္ေတာ့ ျမင္းလွည့္ရာလူပါ လွည့္ေနရသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိလိုက္၊ ေဘးတိုက္ျဖစ္လိုက္။ ခမ်ာ စိတ္မခ်လြန္းလို႔ လုိက္လာရွာပါပေကာ။ မအိမ္ကံ ေက်းဇူးတင္မိပါ၏။ ရင္ေတြလည္း ရွိန္းရွိန္းထေအာင္ ခုန္ရပါ၏။ မအိမ္ကံက လွည္းရံတိုင္ကို ကိုင္ထားရင္း စကား ဘယ္လိုစရမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေက်းဥက စကား၀င္ေျပာလို႔သာေပါ့။

မအိမ့္ကံ(11)

မအိမ္ကံက ေနာက္ကို တၾကည့္ၾကည့္။ ထိုစဥ္မွာပင္ မအိမ္ကံတို႔ လွည္းနားကို စက္ဘီးတစ္စီး ေရာက္လာခဲ့သည္။ လွည္းရံတိုင္ကို လွမ္းကိုင္လိုက္သည့္ ကိုေျပသိမ္းကို မအိမ္ကံ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ၀မ္းသာလိုက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း။ ၿမိဳ႕သားက သည္တစ္ခါေတာ့ ေယာပုဆိုးႏွင့္ ပင္နီေခ်ာထည္ကို သန္႔သန္႔ ကေလး၀တ္ထားပါ၏။ မအိမ္ကံက လွည္းေတြကို အရပ္ခိုင္း လိုက္သည္။


"မနက္က ေစာေစာကေလး ထြက္လာခဲ့ဖို႔ပါပဲ မအိမ္ကံ။ အေၾကာင္းကေလးေပၚလို႔ သြားရပါတယ္။ စိတ္ကေတာ့ တစ္မနက္လံုး အင္း တစ္ညလံုးဆိုပါေတာ့ေလ ေရာက္ေနမိပါရ႕ဲ။ မအိမ္ကံအတြက္ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးတံုးကေလးေတြ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လို႔ပါ"


စက္ဘီးကယ္ရီယာေပၚမွာ ညႇပ္တင္လာေသာ သနပ္ခါး ေတာင္းကေလးကို ကိုေျပသိမ္းက ျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ စက္ဘီးေထာက္ကို ေထာက္လိုက္ၿပီး မအိမ္ကံရွိရာ လွည္းေနာက္ၿမီးဆီ ေရာက္လာခဲ့၏။


"ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးေတာ့ စစ္ပါရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္ သနပ္ခါးတံုး မေရြးတတ္ပါဘူး။ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ ႏွမမ်ားကံပဲ။ ဟိုႏွမေလးအတြက္က ႏွစ္တံုးပါ။ ေရာ့ ေရာ့ ေဟာသည္ ေတာင္းကေလးကေတာ့ မအိမ္ကံအတြက္ပါဗ်ာ"


ျမင္းျခံ၀ါးျခင္းေတာင္းကေလးထဲမွာ သနပ္ခါးတံုးေတြ အျပည့္။ မိန္းကေလးပီပီ မအိမ္ကံ သနပ္ခါးတံုးကေလးေတြကို အမက္သား။ ကိုေျပသိမ္း ကမ္းေပးလိုက္ေသာ ျခင္းေတာင္းကေလးကို လွမ္းယူလိုက္ၿပီး သနပ္ခါးတစ္တံုး ယူနမ္းလိုက္သည္။ ေမႊးလိုက္တဲ့ သနပ္ခါး။ လူပ်ဳိတစ္ေယာက္က ေပးေသာ သနပ္ခါးတံုးကို သူ႔ေရွ႕မွာပဲ နမ္းၾကည့္မိပါပေကာ။ အေပြးေကာင္း၊ အေသြးရင့္၊ အတံုးက်စ္ေသာ သဘာ၀ သနပ္ခါးတံုးကေလးေတြ။


"အားနာစရာႀကီး ကိုေျပသိမ္းရယ္။ တန္ဖိုးေသးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်းဇူးမ်ားတင္ပါရဲ႕"


"ကြၽန္ေတာ့္ႏွမမ်ားအတြက္ ဘာလက္ေဆာင္ေပးရမလဲ စဥ္းစားေနတာဗ်။ မိတ္ေဆြဆိုင္က သနပ္ခါးပင္ရင္းဆိုင္ဆိုေတာ့ သည္အတိုင္းဆြဲလာရတာပဲ။ ပိုက္ဆံေတာင္ မေပးခဲ့ရ ေသးပါဘူး"


ကိုေျပသိမ္း အရႊန္းေဖာက္လိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ မအိမ္ကံမွာ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္၊ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ရပါ၏။ ကိုေျပသိမ္းကေတာ့ သနပ္ခါးျခင္းေတာင္းကေလး ေပးၿပီးကတည္းက လွည္းေနာက္မွာရပ္ရင္း မအိမ္ကံကိုပဲ ၾကည့္ေနေတာ့သည္။

မအိမ့္ကံ(10)

မအိမ္ကံ (August) 2008

လူရြယ္က မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္သြားရာမွ သတိျပန္၀င္လာသုလို လႈပ္သြားေလသည္။ မ်က္ႏွာက အားနာဟန္ရွိပါ၏။ "ေၾသာ္ ကုိျမတ္သာရဲ႕ ႏွမေပကုိး စိတ္မေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ။ ကုိျမတ္သာ သည္မနက္ပဲ ခရီးထြက္သြားပါတယ္။ ေမာင္ႏွမခ်င္း လြဲရၿပီေကာဗ်ာ။ ဆရာႀကီးတုိ႔ ရွိၾကပါတယ္" လူရြယ္က တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကုိ လွပ္ကာ ဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး ကုိယ္ကုိ ယုိ႔ေပးေတာ့ မအိမ္ကံလည္း ျခံထဲ၀င္လာခဲ့သည္။ လူရြယ္က မအိမ္ကံေနာက္က ပါလာမွန္း မအိမ္ကံ သိေနခဲ့သည္။ ဖိုးကူးႏွင့္ ေက်းဥတုိ႔ကေတာ့ လွည္းေပၚကပဲ အကဲခတ္ေနၾကပံုျဖင့္ မဆင္းပဲရွိေနၾက၏။ မအိမ္ကံကုိ ဆရာႀကီး ဦးဘခင္က ဆီးႀကိဳသည္။ ဆရာႀကီးပင္ နည္းနည္းပိန္သြားသည္ ထင္ရ၏။ "အလို ေမာင္ျမတ္သာ ႏွမေလးပါလား။ လာ ထုိင္ပါဦးကြယ့္။ ညည္းအစ္ကုိေတာ့ ခရီးထြက္သြားျပန္တယ္။ လူငယ္ေတြဆိုေတာ့ တုိင္းေရးျပည္ေရး လုပ္ရမယ္ဆုိရင္ စိတ္ကေနာက္ လူကေရွ႕ကကုိး သမီးရဲ႕။ မိဘႏွစ္ပါးေကာ က်န္းခံ့သာၾကရဲ႕လား"


မအိမ္ကံက ဧည့္ခန္းကြပ္ပ်စ္စားပြဲ၀ိုင္းမွာက်ဳံ႕က်ံဳ႕ကေလး ၀င္ထိုင္သည္။ မအိမ္ကံ ၀င္ထိုင္တာကုိ ေတြ႔မွ ဖိုးကူးႏွင့္ ေက်းဥက ဆရာႀကီးကုိ ကန္ေတာ့ဖုိ႔ ရြာလက္ေဆာင္ေတြကို ထမ္းခ်ၾကသည္။ ေက်းဥက မအိမ္ကံ ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္ေသာ္လည္း ဖိုးကူးက လွည္းရွိရာျပန္သြားကာ ဖိုးတုတ္ႏွင့္အတူ လွည္းကူခြၽတ္ရင္း အိမ္ေရွ႕သစ္ပင္ရိပ္မွ ေစာင့္ေနေလသည္။ မအိမ္ကံတို႔ စားပြဲ၀ိုင္းမွာ ဆရာႀကီးႏွင့္အတူ ေစာေစာက တံခါးဖြင့္ေပးသူ လူေခ်ာကလည္း ၀င္ထိုင္ သည္။


"က်န္းမာၾကပါတယ္ ဆရာႀကီး။ အေဖကေတာ့ ခါတိုင္းေလာက္ မသြက္ေတာ့ဘူး။ အေမကေတာ့ အေဖအိမ္မွာ နားေနေတာ့ ၀မ္းသာရွာပါ သယ္"


"ေအးေပါ့ကြယ္။ သူႀကီးမင္းကလည္း အရြယ္ရၿပီ စိတ္ေဆာင္ေနလို႔သာကိုး။ သားစိတ္လည္း ပါေပမေပါ့။ ဆရာႀကီးတို႔ကလည္း မိရယ္ ဘရယ္ သြားေတြ႕ေခ်ပါဦးကြယ္လို႔ ေမာင္ျမတ္သာကို ေျပာပါသကြယ္။ ႏို႔ေပမယ့္ ေမာင္ျမတ္သာခမ်ာလည္း စိတ္ရွိတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားခြင့္မသာေလ ေတာ့..."


"နားလည္ပါသယ္ ဆရာႀကီးရယ္။ မအိမ္ကံတို႔ကလည္း ေမွ်ာ္ၾကရတာပဲ ရွိသာပါ။ အစ္ကို႔အလုပ္ကို သေဘာေပါက္ပါသယ္။ တိုင္းေရးျပည္ေရးမွာ ေရတြင္းခဲ က်ျမဳပ္ေနသာကိုပဲ ၀မ္းသာရပါသယ္။ တိုင္းျပည္အေရးထက္ အေရးႀကီးသာ မရွိပါလားရွင္"


ဆရာႀကီးက မအိမ္ကံ စကားကို ႏွစ္ေထာင္းအားရ ရွိေနရွာသည္။ ႏိုင္ငံေရးစိတ္ ရွိပါသေကာဆိုသည့္ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေဘးမွာထိုင္ေနသည့္ ကိုလူေခ်ာ၏ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္ရင္း စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ မာေပ့ကြယ္ဆိုသည့္ မ်က္ႏွာျဖင့္ ျပံဳးျပသည္။

မအိမ့္ကံ(9)

ႏွင္းခင္က စကားလွမ္းစလိုက္ေတာ့ ေက်းဥ ကုိယ္က ေလး ဆတ္နဲပင္ တြန္႔သြားေလ၏။ ႏွင္းခင္က အ႐ိုးခံအတိုင္း ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ေက်းဥက စကားစမရွည္ခ်င္ ေတာ့ ေလေပ်ာ့ကေလးႏွင့္ စိတ္မ၀င္စားသည့္ပံုျပဳသည္။


"ေျပာတတ္ေပါင္ဟာ။ ရြာရပ္က ေရြးၾကမွာေပါ့။ ေသခ်ာ ပါသယ္ေအ ညည္းေရာငါေရာ ကြမ္းေတာင္ကိုင္မျဖစ္သာ ေတာ့..."


"အလွဴကလည္း ေ၀းပါေသးေအ...။ တန္ခူးမွဆိုေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္သူမွ ေခါင္းထဲ ထည့္အားေပါင္။ ကိုင္း ေကာင္မေတြ စကားေတြနင္းမ်ားမေနၾကနဲ႔။ လုပ္စရာရွိသာ တြင္ေအာင္ လုပ္ၾကစမ္း.."


မလွအံုက ၀င္ေငါက္လိုက္ေတာ့ ႏွင္းခင္ ဇက္ကေလးပု သြားရသည္။ မလွအံု ေလာလည္းေလာစရာ။ ညဘက္မွာ ဗိုင္းငင္ၾကဦးမည္။ အရီးၾကာညႊန္႕က ေတာင္ရြာ၊ ေျမက္ရြာက လက္ရာေကာင္း ဖ်င္ထည္ကေလးေတြယူလာၿပီး မအိမ္ကံကို နမူနာျပသည္။ မအိမ္ကံက တစ္ထည္ခ်င္းယူၾကည့္ရင္း အဆင္ေကာင္း၊ အထည္ေကာင္းကေလးေတြကို ေရြးသည္။ အတိုင္ခ်ည္ပင္ေတြ မပူးရန္ တစ္ပင္ခ်င္းေဖာ္၍ ခ်ည္လမ္းရွင္း ျခင္း၊ ခြဲျခင္းကို စည္းေဖာ္သည္ေခၚၾက၏။ ကမ္းကေတာ့

မအိမ့္ကံ(8)

မအိမ္ကံ (july)

ရုတ္တရက္ ေကာက္ကာငင္ကာ ထဆိုလိုက္ေသာ သီခ်င္းသံေၾကာင့္ မအိမ္ကံခမ်ာ ၾကားခ်င္သည့္စကား မၾကားလုိက္ရေတာ့ပါ။ မအိမ္ကံႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာ ရြာ႔ကြမ္းေတာင္ကုိင္ လ်ာထားသည့္အေၾကာင္း ေျပာဆုိေနၾကတာကုိ အသက္ေအာင့္ နားေထာင္ေနမိသည္။ ရြာသူတစ္ေယာက္က သူ႔သေဘာထားကုိ ေျပာရန္ စကားဟလိုက္စဥ္မွာ သီခ်င္းသံ ထြက္လာျခင္း ျဖစ္၏။ မအိမ္ကံ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အပ်ိဳႀကီး မေသာင္းလွ ျဖစ္ေနသည္။ မေသာင္းလွက သီခ်င္းေတြ ေျပာက္တိေျပာက္ထုိး ဆိုတတ္ေသာ္လည္း ဘယ္သီခ်င္းမွ အစအဆံုးမရ။ သို႔ေသာ္ ဇာတ္ထုပ္ဇာတ္လမ္းေတာ့ အခင္းေကာင္း။ သည္လုိ အုပ္ႏွင့္ သင္းႏွင့္ လုပ္ရေသာ အလုပ္ေတြမွာ မေသာင္းလွကုိ တကူးတကပင္ ေခၚရသည္။ ၾကားခ်င္တာ မၾကားလိုက္ရေတာ့ မအိမ္ကံ သက္ျပင္းကေလးသာ ႐ႈိက္လုိက္ရေတာ့သည္။


"ေသာင္းလွရယ္ အေမက ရစ္ရိုးနဲ႔ ရိုက္တာ ေက်ာသိသိ ေၾကသယ္ဆုိေတာ့ အျပစ္က ႀကီးလွပါေကာဟဲ့..."

"ႀကီးဆို ရည္းစားထားသယ့္အမႈကိုး ၀ိုင္းစိန္မရဲ႕။ ရည္းစားထားသာ အေမသိသြားေတာ့ လာစမ္းဟ့ဲဆိုၿပီး ရစ္႐ိုးနဲ႔ ႐ိုက္သာ ေက်ာလံုးပုပ္ကေရာ..."


မေသာင္းလွႏွင့္ မေသာင္းစိန္တို႔ ႐ိုး႐ိုးသားသားေျပာေနၾကတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ မအိမ္ကံ ထိတ္ခနဲပင္ျဖစ္သြားရပါ၏။ မအိမ္ကံႏွင့္ သာေအာင္တို႔ တဲပ်က္ထဲ ေတြ႕ခဲ့ၾကတာကိုမ်ား သိၾကေရာ့လား။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုမ်ား သမီးရည္းစားထင္ ၾကေရာ့လား။ ရည္းစားထားလို႔ အေမက ေက်ာစိစိေၾကေအာင္ ႐ိုက္သတဲ့။ သီခ်င္းကထူးေတာ့ထူးဆန္းသား။ ပ်ဳိတို႔ေမာင္လာကာမွ ဒဏ္ရာကိုလွန္ကာျပလို႔ရယ္ ငိုပါ့မယ္ေလး...ဆိုတာက ေကာ။ အေမ႐ိုက္သည့္ေက်ာဒဏ္ရာကို ခ်စ္သူကိုလွန္ျပရရင္ ရွက္စရာႀကီး။


"တစ္ခ်ဳိ႕ကေခ်ာသႏွင့္... တို႔ေတာနယ္ရြာစဥ္မေတာ့ ၿမိဳ႕ေက်ာဘြယ္တန္ဆာဆင္ၾကပံုက... အျပာတြင္ဖဲေရာင္ ခရမ္း ရယ္ႏွင့္...ပ၀ါယဥ္ဖဲေစာင္မွဆန္းတယ္လို႔... ထာ၀စဥ္ပြဲ ေဆာင္ကိုျမန္းၾကတယ္... ကဲ ေျပာင္ခန္းေဖာ္တယ္ေနာ္ကြယ္... အလိုရွင္... လွည္းေဆာင္ပန္းေပၚ..."

မအိမ့္ကံ(6)

မအိမ္ကံ (june) 2008

သည္တစ္ဒဂၤအတြင္း မအိမ္ကံ၏ခံစားမႈမွာ ေႏြးအိေသာ အထိအေတြ႔အာရံုကို သိလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သူမတစ္ကုိယ္လံုးေလထုထဲ ေျမာက္တတ္သြားရာက ေလဟာနယ္ထဲမွာ အသည္းတေအးေအး ျပဳတ္က်သြားသလုိ ခံစားေနရၿပီး ရင္ေတြကလည္း တလွပ္လွပ္ ခုန္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ မိန္းကေလး ဗီဇသဘာ၀ ရင္ကုိ လက္ႏွစ္ဖက္ယွက္လုိက္ရင္း ကာထားလုိက္မိတာကိုလည္း မ်က္တစ္ခတ္အတြင္းမွာ သိလုိက္ပါ၏။ မအိမ္ကံ သတိမထားမိ လုိက္သည့္အရာမွာ တဲပ်က္တံခါး၀မွာ ရွိေနေသာ ဒဂေက်ာ္ (တံခါးေက်ာ္)ေျမတစ္၀က္ျမဳပ္ ၀ါးလံုး ျဖစ္သည္။ ေျမစိုင္ခဲမဟုတ္။ အရင္က သည္တဲကေလးကို ေသေသသပ္သပ္ ေဆာက္ထားခဲ့ပံု ေပၚပါသည္။ အဆင္းေစာင့္တဲေတြလို အမိုးမိုး အကာေလး ဖက္ခ်ထားတာမ်ဳိးမဟုတ္။ ကဲလားေထာက္ ျပတင္းေတြပါ ပါေအာင္ေဆာက္ထားသည့္ လူေနတဲႀကီးတစ္တဲ ျဖစ္ခဲ့ဟန္ တူပါ၏။

မအိမ္ကံ ဟန္ခ်က္အပ်က္မွာ သာေအာင္က လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ထိန္းလိုက္သျဖင့္ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိေသာ္လည္း မခံခ်င္စိတ္ကေလးကလည္း ဖ်င္းခနဲ ပါလာခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မအိမ္ကံက စိတ္ကိုခ်က္ခ်င္းလိုလို ထိိန္းလိုက္ႏိုင္၏။ သာေအာင္သာ လွမ္းမဖက္လိုက္လွ်င္ ေရွ႕ကိုဟပ္ထိုးလဲဖို႔သာ ရွိေတာ့သည္။ မအိမ္ကံ ရင္ခုန္တာ မေပ်ာက္ခ်င္ေသး။ ရင္ထဲမွာ ေမာေတာဆို႔တို႔ ကတုန္ကယင္ႀကီး ျဖစ္ေနသည္။

မအိမ့္ကံ(7)

ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္က မအိမ္ကံကိုၾကည့္ရင္း ေျပာလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံကေတာ့ ျပံဳး႐ံုသာ။ တစ္ရြာလံုးက မိန္းမသားေတြခ်ည္း စုရာ၀ါခင္းထဲကို မအိမ္ကံ တမင္လိုက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ေက်ာပူေခါင္းပူ ပင္ပန္းတႀကီး ရွိၾကေသာ္လည္း တေဟးေဟး တဟားဟားျဖင့္ ေအာ္ၾက၊ ဟစ္ၾက၊ စၾက၊ ေျပာင္ၾကတာကို မအိမ္ကံ ေပ်ာ္သည္။

“၀ါဖတ္ေလး ျဖဴျဖဴစင္စင္ ေရႊလက္ေကာက္နဲ႔ငင္

ျမနဘန္ဒီ ရွင္ဘန္ဒီ... ေဇာ္ဂ်ီ၀င္တဲ့ နတ္ကယ္ေလး

(တိမ္းေပေတာ့ ယိမ္းေပေတာ့)

ေတာင္ေျခရင္း ၀ါခင္းေစာင့္တဲ့ ဖိုးေအာင္ေက်ာ္

မိုးေခၚလို႔ေပး ေခၚလို႔ေပး (မိုးထိုး...မိုးထိုး)”